निळाईचा एक वेगळा रंग

लाइफ जॅकेट नारिंगी-पिवळं आहे. दृश्याशी रंग जुळवण्याचा त्याने प्रयत्न केलेला नाही. ते घालून मी बराच खूश दिसतो. फी फी आणि आसपासच्या बेटांच्या भटकंतीत नाव, किनारे, माया बे, तरंगतं गाव आणि स्नॉर्कलिंग आलं. पाणी दिसायला सुंदर होतंच. त्यात उतरल्यावर विषय बदलला.

मला जमिनीवर फिरायची सवय आहे. रस्ते कुठेतरी जातात, इमारती जागेला आकार देतात आणि या सगळ्यात माझे पाय साधारणपणे सहभागी असतात. स्नॉर्कलिंगमुळे कुतूहलाचा वेगळा मार्ग मिळाला. पृष्ठभागाखाली दृश्य पुढे जात होतं; आपण ज्या जगाच्या वरून फिरत होतो, त्यात डोकावता येत होतं. किनाऱ्यावरून इतका पूर्ण वाटणारा निळा आतून बरंच काही घेऊन होता.

माया बे आणि इतर बेटं पाणी-जमीन यांच्यामधल्या भटकंतीच्या त्याच आठवणीत आहेत. तरंगत्या गावाने या नात्याचं आणखी एक रूप दिलं: पाणी ही माणसांच्या राहण्याच्या जागेचाच भाग असू शकते; दुपार घालवायला आलेल्या पर्यटकांचं केवळ आकर्षण नाही. त्याच मोठ्या ओढीभोवती वेगवेगळी आयुष्यं सापडणं आवडलं. किनारा हे एकमेव ठिकाण राहिलं नाही, तेव्हा प्रवासाची गोष्ट अधिक रंजक झाली.

मग जॅकेटचा व्यावहारिक भाग येतो. स्वातंत्र्य किंवा जमिनीपलीकडच्या जगाविषयी विचार करण्याआधी त्याचं साधं योगदान आहे: घालणाऱ्याला तरंगत राहायला मदत करायची. स्वतःचं काम समजणारं उपकरण मला आवडतं. रंग थोडा जास्त उत्साही असेल; पण महत्त्व कशाला द्यायचं याविषयी गंभीर तक्रार नाही.

हसरा फोटो किनाऱ्याच्या दृश्यासोबत ठेवतो आहे. एकत्र मिळून ते मला ज्या प्रवासाची आठवण ठेवायची आहे, त्याच्या अधिक जवळ नेतात: बेटं पाहण्याचा आनंद, पाण्याखाली डोकावण्याचं कुतूहल आणि आपण तिथे आहोत याचा साधा सुखावलेपणा. सुंदर पाणी असलेल्या जागी गेलो आणि नुसतं काठावर उभं राहण्यापेक्षा आणखी काही करावंसं वाटलं. नारिंगी जॅकेटलाही ते मान्य असल्यासारखं वाटतं.