बहुतेक, हे तर अगदी जवळच होतं

डोंगर, मठ, कालवे आणि एक बेट पाहिल्यावर पुण्याचा एक रास्त प्रश्न होता: इथे आसपास कधी पाहिलं आहेस का? मुलशी हे त्याचं चांगलं उत्तर निघालं. डोंगर, पाणी, सह्याद्री आणि विमानतळावर बॅगेत काय आहे याचा खुलासा करण्याची गरज नाही. पासपोर्टला या वेळी घरी बसता आलं.

माझ्या भटकायच्या इच्छांमध्ये एक गंमत आहे. दूरच्या ठिकाणाचं मोठं आकर्षण वाटू शकतं आणि घराजवळची छान सहल पुढे ढकलली जाऊ शकते. मी काही करण्याआधीच अंतराने त्या बेताला महत्त्व दिलेलं असतं. मुलशीसमोर या सवयीची बाजू घेणं जरा अवघड जातं. शहराबाहेर पडणारा रस्ता दिवस बदलायला पुरेसा असू शकतो.

इथे ओढा आणि सूर्यास्त एकत्र ठेवले आहेत. पाण्यापाशी सहल जवळच्या गोष्टींत येऊन बसते: खडक, प्रवाह, बसायला जागा. संध्याकाळी गवत आणि झाडं उरलेला उजेड धरतात. जवळच्या या गोष्टीत दोन्ही असणं मला आवडतं. जरा बाहेर पडायचं आहे असं म्हणताना मला नेमकं काय हवं असतं, ते यातून आठवतं.

सहज जाता येणाऱ्या ठिकाणाचा फायदा असा की प्रत्येक भेटीवर दुर्मीळ संधीचं ओझं नसतं. पुन्हा जाता येतं. तिथे साधा दिवसही घालवता येतो. एका फेरीत ओढा आणि दुसरीत संध्याकाळचं आकाश मिळालं, तर त्यातून हळूहळू ओळख होते. आपल्या शहराभोवतीचा प्रदेश परिचयाचा होण्यातही एक प्रकारची आपुलकी आहे.

हा अध्याय 2024 मध्ये सुरू होतो आणि चालूच आहे. मुलशी आणि सह्याद्रीसाठी ते योग्य वाटतं: आणखी एक फेरी यात भर घालू शकते, एखादी संध्याकाळ आठवणीत राहू शकते. दूर जाण्याचा उत्साह अजून आहेच. फक्त घराजवळ चांगला दिवस मिळण्याची आणि रात्रीच्या जेवणाआधी परत येण्याची पूर्णपणे रास्त शक्यता दुर्लक्षित करायची नाही, एवढंच.