उंचीवरचं कुतूहल

डोंगर, वास्तुकला आणि आध्यात्मिक परंपरांचं कुतूहल घेऊन भूतानला गेलो. पारो, थिम्फू आणि टायगर्स नेस्टने या आवडींना भरपूर काही दिलं. स्थानिकांसोबत पार्टी आणि कराओकेची संध्याकाळही मिळाली. हे एकत्र आठवणं मला आवडतं. माझं कुतूहल जरा गंभीर प्रश्न घेऊन आलं होतं; देशाकडे इतरही शक्यता होत्या.

पारो आणि टायगर्स नेस्टमध्ये इमारती आणि आसपासचा परिसर यांच्याकडे ओढलं गेलो. त्या खडकाला लागून असं काही उभं कसं राहतं आणि जपलं कसं जातं, हे माझ्यातल्या इंजिनिअरला समजून घ्यायचं होतं. आध्यात्मिक जीवनातल्या रसामुळे वेगळे प्रश्न सोबत आले. प्रवासाच्या त्याच भागात पाहणं आणि विचार करणं एकत्र येऊ शकलं.

थिम्फूचा अध्याय अधिक मोकळ्या गाठीभेटींचा होता. स्थानिकांसोबत पार्टी केली, कराओके झाला. ही आठवण आहे याचं बरं वाटतं. डोंगर आणि मठांनी भरून जाऊ शकलेल्या गोष्टीत त्यामुळे माणसं येतात. तिथे राहणाऱ्यांसोबत संध्याकाळ घालवली की देश थोडा वेगळा वाटतो.

स्थानिकांमध्ये मिसळण्यासाठी माझ्या अनौपचारिक, थोड्या मस्करीतल्या सल्ल्यात सिगरेटचं पाकीट येतं. प्रवासाची व्यवस्था सुधारायला धूम्रपान सुरू करा, असं सुचवणार नाही. माणसांसाठी वेळ ठेवा, असं मात्र नक्की सांगेन. देशाची आधीपासून तयार केलेली प्रतिमा नेणार नाही अशा वाटेला त्यातून प्रवास वळू शकतो.

भूतानमधलं हे वैविध्य जपायचं आहे: कडा आणि इमारती, सोबत आणलेले प्रश्न, आणि गोष्टीत सामील झालेली कराओकेची संध्याकाळ. काही आवडींना जे हवं होतं ते मिळालं. काही आवडींमध्ये मात्र आनंददायी व्यत्यय आला.