भटक्या मनाला थोडी मोकळीक

प्रवासाच्या आखणीत थोडी मोकळी जागा ठेवण्यासाठी बेट चांगलं ठिकाण वाटलं. किनारा, गावं आणि प्रत्येक तास आधी न ठरवता कुतूहलाच्या मागे जाण्याची शक्यता आकर्षित करत होती. आइल ऑफ वाइट आइल ऑफ वाइटने अशा प्रकारे निवांत न्याहाळण्यासाठी जागा दिली—दिवस आधीच सूचनांनी भरलेला असला की जे अधिक कठीण होतं.

किनारा नजरेला पुढे जाण्यासाठी जागा देतो, शरीरानेही तितकं पुढे जावं अशी मागणी न करता. छायाचित्रात नजारा थांबलेल्या जागेपलीकडे उघडतो. जमिनीला कड आहे; पाणी पुढे पसरतं. ही मांडणी मला आवडते. नुसतं उभं राहूनही दुपार वाया गेली नाही असं वाटू शकतं.

प्रवासाचंही यादी पूर्ण करण्याच्या आणखी एका सरावात रूपांतर होऊ शकतं. एक दृश्यबिंदू, एक गाव, एक छायाचित्र: मिळवलं, नोंदवलं आणि मग पुढची गोष्ट. जागेचा पुरेपूर अनुभव घेण्याची ओढ समजते. पण प्रत्येक अनुभवातून जास्तीत जास्त मिळवणं तातडीचं नसेल, तर काय दिसू लागतं, याचंही कुतूहल आहे.

त्यामुळे लहान निरीक्षणांसाठी जागा राहते: रस्त्याची ठेवण, किनाऱ्यामुळे बदलणारा नजारा, एखाद्या जागेतून जाणं आणि तिला थोडा वेळ देणं यातला फरक. भटकणाऱ्या विचारालाही जागा मिळते. हे उपयोगाचं आहे, कारण माझे विचार वेळापत्रकाचा नेहमी फार आदर करत नाहीत.

एखाद्या बेटाने माझं आयुष्य सोडवावं असं मला वाटत नाही. किनाऱ्याला किनारा राहण्याचं पुरेसं काम आहे. मला महत्त्वाची वाटते ती दुपार एखाद्या निष्पत्तीत बसवण्याची सक्ती नसण्याची मुभा: पाहणं, भटकणं आणि प्रत्येक गोष्टीचा अर्थ सांगण्याची गरज नसलेलं छायाचित्र घेऊन परतणं.